top

Metody wyceny transferu

Rozdział II Wytycznych OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych dotyczy metod wyceny transferu[1].

Zawarte w nim zostały wskazania dotyczące sposobu wyboru najwłaściwszej metody oraz zasady stosowania więcej niż jednej metody, a także opisano podstawowe metody wyceny transferu.Rozdział ten stanowi także cenne źródło informacji zarówno dla podatników, jak i administracji podatkowych zainteresowanych  prawidłowym przeprowadzeniem wyceny transferu.

Wytyczne OECD w sprawie cen transferowych opisują tradycyjne metody transakcyjne, czyli metodę porównywalnej ceny niekontrolowanej, metodę ceny odsprzedaży i metodę koszt plus oraz transakcyjne metody zysku, którymi są metoda marży transakcyjnej netto i metoda podziału zysku transakcyjnego.

Wybór sposobu wyceny transferu zawsze zmierza do znalezienia najwłaściwszej metody dla konkretnej transakcji. Dlatego procedura wyboru powinna uwzględniać:

  • silne i słabe strony uznanych metod OECD,
  • spójność wybranej metody z charakterem badanej transakcji,
  • dostęp do wiarygodnych informacji i danych porównawczych,
  • stopień porównywalności pomiędzy transakcjami kontrolowanymi i niekontrolowanymi – w tym wiarygodność korekt porównywalności koniecznych dla wyeliminowania ewentualnych różnic między nimi.

Dodatkowo należy pamiętać, że nie ma obowiązku udowadniania, że któraś z metod nie ma zastosowania w konkretnych okolicznościach oraz że nie ma jednej uniwersalnej metody wyceny transferu pasującej do wszystkich transakcji.

Metody tradycyjne pozwalają w sposób bezpośredni określić czy warunki w stosunkach handlowych i finansowych pomiędzy podmiotami powiązanymi są ustalane na zasadach rynkowych. Mają one zastosowanie, gdy wszelkie różnice pomiędzy ceną w transakcji kontrolowanej i niekontrolowanej mogą być łatwo zniwelowane, co doprowadzi do tego, że cena transferu będzie odpowiadała cenie rynkowej.

Istnieją jednak przypadki, w których to metody zysku transakcyjnego mają pierwszeństwo przed tradycyjnymi. Dzieje się tak np. gdy podmiot nie ma dostępu do wiarygodnych danych dotyczących marży stosowanych przez osoby trzecie lub gdy strony angażują się w wysoce zintegrowaną działalność, wymagającą zastosowania metody podziału zysku.

W Wytycznych OECD zawarto zastrzeżenie, że w żadnym przypadku metody zysku transakcyjnego nie mogą być stosowane w sposób prowadzący do nadmiernego opodatkowania przedsiębiorstw tylko dlatego, że osiągają one zyski niższe od przeciętnej lub do zaniżania opodatkowania przedsiębiorstw, które osiągnęły zyski wyższe od przeciętnej, jeżeli przyczyna takiego stanu rzeczy leży w czynnikach handlowych. Dodatkowo, podkreśla się, że grupy przedsiębiorstw wielonarodowych mają swobodę wyboru i stosowania nieopisanych w Wytycznych metod określania ceny transferu, pod warunkiem, że ustalone dzięki nim ceny będą odpowiadać zasadzie pełnej konkurencji. Zastosowanie takiej nieopisanej w Wytycznych metody powinno być jednak odpowiednio uargumentowane i udokumentowane.

Zasada pełnej konkurencji nie wymaga stosowania więcej niż jednej metody dla danej transakcji, a odwołanie się do większej liczby metod mogłoby jedynie stworzyć dodatkowe obciążenie dla podatników. Wytyczne OECD nie wymagają więc ani od podatnika, ani od administracji podatkowej dokonywania analizy cenowej za pomocą więcej niż jednej metody.

Jednakże w przypadku skomplikowanych transakcji, w których wybór sposobu oszacowania ceny może nastręczać problemów, można w elastyczny sposób zastosowań różne metody poprzez ich wzajemne powiązanie. Ważne jest jedynie, by przeprowadzone obliczenia dawały wynik zgodny z zasadą wolnego rynku oraz dostarczało rozwiązania satysfakcjonującego wszystkie zainteresowane strony, biorąc pod uwagę fakty i okoliczności właściwe dla sprawy.

W dalszej części rozdziału znajdują się szczegółowe opisy metod wyceny transferu uznawanych i rekomendowanych przez OECD w podziale na tradycyjne metody transakcyjne oraz na metody zysku transakcyjnego. Oprócz opisu każdej z pięciu metod podano także praktyczne przykłady ich zastosowania, a w odniesieniu do metody marży transakcyjnej netto oraz transakcyjnej metody podziału zysków wypunktowano także ich słabe i mocne strony.

 


[1] Przygotowano na podstawie: OECD Transfer Pricing Guidelines for Multinational Enterprises and Tax Administrations, rozdz. II, Paryż 2010.

 

© DMS TAX Sp. z o.o. 2014

Właściwe wsparcie
dla Twojego biznesu

Świadczymy usługi z zakresu:

 Zobacz >>

Masz kontrolę cen transferowych? Skorzystaj
z pomocy ekspertów DMS TAX.

Skontaktuj się z nami:

Kontrola cen

lub zadzwoń:
+48 71 79 25 991