top

Zaaplikuj
czekamy na Ciebie

Zespół Cen Transferowych wiesz co potrafisz w TP

Czujesz potrzebę zmiany, praca w średniej przyjaznej firmie we Wrocławiu, bez korporacyjnego stresu, formalizmu i procedur na parzenie kawy pracujemy pomiędzy 8 a 17 równocześnie mamy czas na … życie.

Argentyna

Nr Pozycja Odniesienie do stosowanych przepisów; cytowanie treści i przepisów
– zawsze jeśli możliwe
1 Odniesienie do zasady ceny rynkowej

W 1998 roku, Ustawa o podatku dochodowym została znowelizowana poprzez uchwaleniem ustawy nr 25.063 (mającej skutek dla operacji zawieranych od 31 grudnia 1998 roku). Nowelizacja wprowadziła do Ustawy o podatku dochodowym zaktualizowane przepisy dotyczące cen transferowych zgodnych w dużej mierze z Wytycznymi OECD zaadaptowanymi przez wiele państw.

Następnie ustawa o podatku dochodowym została zmieniona w zakresie cen transferowych poprzez uchwalenie ustawy nr 25.239, opublikowanej w Dzienniku Ustaw w dniu 31 grudnia 1999 r. oraz późniejszy dekret N ° 1037 / 2000.

Artykuł 14 Ustawy o podatku dochodowym wyraźnie odwołuje się do zasady ceny rynkowej, zgodnie z którą transakcje pomiędzy przedsiębiorstwami krajowymi (lub oddziałami grup wielonarodowych usytuowanych w Argentynie) i zagranicznymi podmiotami powiązanymi będą traktowane jak transakcje pomiędzy niezależnymi podmiotami, jeśli są podejmowane na rynkowych. Gdy transakcje te nie będą przeprowadzane na zasadach rynkowych, wtedy wyniki dzięki nim osiągnięte mogą być poddane korekcie zgodnie z przepisami artykułu 15 Ustawy.

Poza tym, gdy do Ustawy o podatku dochodowym wprowadzono m.in. art. 15, również przepisy o walce z „rajami podatkowymi” stały się bardziej restrykcyjne, przynajmniej w zakresie, w jakim dotyczą one cen transferowych.

W tym sensie, australijskie przepisy (co do których nie ma możliwości wniesienia sprzeciwu i wskazania czy powiązane są zaangażowane) uznają, że transakcje zawarte przez miejscowych podatników z osobami lub podmiotami zarejestrowanymi lub mającymi miejsce zamieszkania w krajach o niskiej stawce podatku, nie będą uważane za przeprowadzane na warunkach rynkowych. Konieczne zatem będzie zastosowanie metody ustalania cen transferowych w celu uzasadnienia wartości operacji przeprowadzanych z takimi podmiotami.

Wreszcie wraz z uchwaleniem ustawy nr 25.784 opublikowanej w Dzienniku Ustaw z dnia 22 października 2003 roku, do systemu cen transferowych wprowadzono modyfikacje związane ze sposobem traktowania transakcji importu i eksportu dóbr przeprowadzanych przez podmioty niepowiązane. Przed tą zmianą, transakcje te w niektórych przypadkach były objęte obowiązkiem stosowania metodologii cen transferowych.

 Wspomniane powyżej przepisy wprowadziły nową metodologię ustalania cen transferowych w transakcjach dotyczących eksportu dóbr mających znaną na rynku międzynarodowym cenę (to zagadnienie zostało poruszone w punkcie 4).

2 Odniesienia do Wytycznych OECD dotyczących cen transferowych

Argentyna w swoich regulacjach podatkowych nie czyni żadnych odniesień do Wytycznych OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych. Niemniej jednak warto zauważyć, że w dekrecie wykonawczym do ustawy o podatku dochodowym dodano 5 czynników porównywalności, które w swoim zakresie są zgodne z tymi, wskazanymi w Wytycznych.

3 Definicja jednostek powiązanych

Ustawa o podatku dochodowym stanowi, że przedsiębiorstwo, trust lub stały zakład zlokalizowany lub zarejestrowany w Argentynie oraz osoba, jednostka i stały zakład zlokalizowany lub zarejestrowany poza granicami kraju, będą uznawane za podmioty powiązane jeśli są w sposób pośredni lub bezpośredni zarządzane lub kontrolowane przez ten sam podmiot z powodu jego udziału w kapitale, poziomu salda kredytowego, wpływów funkcjonalnych lub o innej naturze – umownej lub nie – i podmiot ten posiada prawo decydowania, kierowania lub określenia działalności lub czynności wykonywanych przez wymienione firmy, zakłady pracy czy podmioty innego rodzaju.

Z drugiej strony, administracja podatkowa opracowała wytyczne pozwalające stwierdzić istnienie powiązań między podmiotami. W tym sensie, transakcja będzie uznana za przeprowadzoną przez podmioty powiązane jeśli przynajmniej jeden z pośród wskazanych poniżej warunków, zostanie spełniony:

  • Podmiot posiada całość lub większość kapitału innego podmiotu,
  • W odniesieniu do dwóch lub więcej podmiotów alternatywnie:
  1. Ten sam podmiot posiada całość lub większość udziałów
    w kapitałach dwóch innych podmiotów,
  2. Ten sam podmiot całość lub większość udziałów w kapitale jednego lub większej ilości podmiotów, a także ma znaczący wpływ na te inne podmioty,
  3. Ten sam podmiot ma równocześnie znaczący wpływ na inne podmioty.
  • Podmiot posiadający niezbędną większość głosów do utworzenia związków socjalnych w przedsiębiorstwie lub dominowania na zgromadzeniu wspólników,
  • Dwa lub więcej podmiotów ma wspólnych dyrektorów, pracowników wysokiego szczebla lub kadrę kierowniczą,
  • Podmiot posiada wyłączną zdolność do działania jako agent, dystrybutor lub dealer w zakresie zakupu lub sprzedaży dóbr, usług lub praw innego podmiotu,
  • Podmiot zapewnia wyposażenie techniczne lub wiedzę techniczną, która stanowi podstawę funkcjonowanie innego podmiotu, którego działalnością zarządza. Koniecznie musi być to technologia bez której działalność tego podmiotu nie mogłaby być rozwijana, czyli byłaby niezbędna do wykonywania danych czynności,
  • Podmiot uczestniczy wraz z innym podmiotem w stowarzyszeniach nie mających osobowości prawnej, takich jak tymczasowe wspólne przedsięwzięcia, grupy współpracy gospodarczej lub grupy innego rodzaju, przez które to stowarzyszenia wywierany jest znaczący wpływ na ustalane ceny,
  • Podmiot ustala z innym podmiotem preferencyjne klauzule umowne,  w stosunku do tych, używanych w podobnych okolicznościach w relacjach z podmiotami trzecimi. Preferencyjne warunki to m.in.  rabaty według wynegocjowanych wielkości, finansowanie działalności czy opłacenie dostawy.
  • Podmiot uczestniczący w sposób istotny w ustanawianiu strategii przedsiębiorstwa, np. w zakresie dostaw materiałów i surowców, produkcji i zbytu oraz innych obszarów w przedsiębiorstwie,
  • Podmiot rozwijający działalność mającą znaczenie jedynie w relacji do innego podmiotu lub jego istnienie jest uzasadnione jedynie relacją z tym innym podmiotem (np. działanie jako „jedyny dostawca” lub „jedyny klient”),
  • Podmiot zapewnia kluczową formę finansowania niezbędną dla rozwoju działalności gospodarczej innego podmiotu, poprzez udzielenie pożyczek lub wszelkiego rodzaju gwarancji i poręczeń,
  • Podmiot przejmuje na siebie straty lub wydatki innego podmiotu,
  • Dyrektorzy, pracownicy wyższego szczebla lub kadra menedżerska  otrzymuje instrukcje od innego podmiotu lub działa w jego interesie,

Zgodnie ze specjalnymi porozumieniami, okolicznościami lub sytuacjami dyrekcja lub administracja nad podmiotem jest przekazana podmiotowi posiadającemu mniejszościowy udział w kapitale akcyjnym.

4 Metody ustalania cen transferowych

Argentyńskie ustawodawstwo zawiera przepisy dotyczące metod używanych w celu ustalania czy transakcja pomiędzy podmiotami powiązanymi przebiegła w zgodzie z zasadą ceny rynkowej.

Art. 15 Ustawy o podatku dochodowym zastrzega, że należy używać  metody lub metod najbardziej odpowiednich w stosunku do rodzaju danej transakcji.

W związku z tym, wspomniany artykuł stanowi, że możliwymi do zastosowania metodami są: metoda porównywalnej ceny niekontrolowanej, metoda ceny odprzedaży, metoda koszt plus, metoda podziału zysków oraz marży transakcyjnej netto – których forma została ustalona w odpowiednich regulacjach.

Z kolei administracja podatkowa wdrożyła przepisy w tej sprawie, wydając rozporządzenie wskazujące, że na podstawie ogólnych i teoretycznych zasad najbardziej odpowiednim sposobem określenia, czy ceny transferowe są zgodne z cenami rynkowymi stosowanymi pomiędzy podmiotami niezależnymi jest taki, który najlepiej odzwierciedla rzeczywistość gospodarczą transakcji, a rozporządzenie zawiera tylko niektóre z czynników, które należy uwzględnić w tym celu.

Rozporządzenie wskazuje, że najlepszą metodą, będzie ta, która:

  • najlepiej odpowiada strukturze biznesu i rynkowi zbytu,
  • dostępne są odpowiedniej jakości informacje uzasadniające zastosowanie tej metody,
  • zapewnia największy poziom zgodności pomiędzy transakcjami zawieranymi przez podmioty powiązane oraz zawieranymi przez podmioty niepowiązane oraz w stosunku do podmiotów branych pod uwagę w takim porównaniu,
  • wymaga przeprowadzenia najmniejszych korekt w celu wyeliminowania różnic pomiędzy porównywanymi faktami i sytuacjami,

Zaadoptowane przez ustawodawstwo argentyńskie metody służące weryfikacji cen transferowych są podobne do tych, wskazanych w Wytycznych OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych I administracji podatkowych. Definicje metod ustawowych są następujące:

  • Porównywalna cen niekontrolowana: cena, która byłaby ustalona w transakcji z podmiotem niezależnymi lub pomiędzy takimi podmiotami niezależnymi w porównywalnej transakcji.
  • Cena odprzedaży: cena nabycia dobra, wyświadczenia usługi lub wykorzystywana we wszelkich innych transakcjach pomiędzy podmiotami powiązanymi, która powinna być ustalana poprzez pomnożenie ceny odprzedaży lub ceny usług lub wszelkich innych transakcji porównywalnych z badaną transakcją przeprowadzanych przez podmioty niezależne przez różnicę jedności i procentowej marży zysku brutto, które zostały uzgodnione z lub pomiędzy niezależnymi stronami transakcji porównywalnych. W tym celu, procent marży zysku brutto powinien być obliczony poprzez odniesienie zysku brutto do przychodów ze sprzedaży netto.
  • koszt plus: cena ta wynika z pomnożenia kosztu towarów, usług lub innych transakcji przez wynik dodania do jedności procentowego zysku brutto stosowanego z lub pomiędzy niezależnymi stronami transakcji porównywalnych. Wartość marży powinna być obliczona jako stosunek zysku brutto do kosztów sprzedanych dóbr.
  • Podział zysków: zysk z transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi jest dzielony pomiędzy strony transakcji w takiej proporcji, jaką ustaliłyby podmioty niezależne w porównywalnej transakcji. Odbywa się toz zachowaniem następującej procedury:
  1. Całkowity zysk jest ustalany jako rezultat dodawania zysków alokowanych do każdego podmiotu powiązanego zaangażowanego
    w transakcję.
  2. Otrzymany w ten sposób zysk całkowity przeznacza się dla każdego podmiotu powiązanego w proporcji wynikającej z uwzględnienia angażowanych przez każdą ze stron aktywów, ponoszonych przez nie kosztów i wydatków związanych z transakcją.
  • Marża transakcyjna netto: marża zysku stosowana w transakcjach pomiędzy podmiotami powiązanymi jest determinowana poprzez  ustalenie zysku, jaki zostałby osiągnięty przez strony transakcji, jeśli transakcja nie odbywałaby się z podmiotem powiązanym. Dla celów ustalenia wspomnianej marży, pod uwagę można wziąć czynniki rentowności takie jak zwrot z aktywów, sprzedaży, kosztów, wydatków i przepływów pieniężnych.

Dodatkowo warto wspomnieć, że art. 15.6 odnoszący się do powyższego zawiera również zasady dotyczące  nowych metod używanych na potrzeby cen transferowych w przypadku transakcji eksportu do podmiotów powiązanych dóbr takich jak: zboża, nasiona oleiste, inne produkty uzyskane z ziemi, węglowodory i ich pochodne,  a w które to transakcje jest zaangażowany międzynarodowy broker, inny niż rzeczywisty odbiorca towarów. Najlepszą metodą oszacowania dochodu mające swoje źródło w Argentynie jest wartość handlowa towaru na rynku w dniu, w którym towary są wysłane, niezależnie od środka transportu oraz bez względu na cenę, która została uzgodniona z międzynarodowym brokerem.

Jednakże, jeśli cena uprzednio uzgodniona z brokerem międzynarodowym była wyższa niż efektywna wartość handlowa towaru w dacie jego wysyłki, zostanie ona potraktowana jako aktualna wartość towaru.

Opisana powyżej metoda nie powinna być stosowana w przypadku, gdy podatnik udowodni, że broker międzynarodowy spełnił następujące wymagania:

  1. Musi rzeczywiście przebywać na terytorium rezydencji, gdzie znajdują się obiekty handlowe i gdzie jest prowadzony biznes oraz spełnić wszystkie wymogi prawne w zakresie rejestracji i składania sprawozdań finansowych. Aktywa, ryzyka i funkcje brokera międzynarodowego muszą być natomiast zgodne z wielkością obrotu;
  2. Jego podstawowa działalność nie powinna polegać na biernym uzyskaniu dochodu lub pośredniczeniu w handlu towarami z lub do Argentyny lub z innymi członkami grupy podmiotów powiązanych gospodarczo,
  3. Jego międzynarodowe transakcje handlowe z innymi członkami grupy przedsiębiorstw nie mogą przekroczyć 30% całkowitej wielkości jego rocznych transakcji.  

Podsumowując, metodologia określania cen transferowych ujęta w art. 15 ustawy o podatku dochodowym nie ustanawia kolejności oraz nie wskazuje innych preferencji dotyczących stosowania metod, niż te dotyczące brokerów międzynarodowych (art. 15.6).

Jednakże, podatnik musi wskazać powody, dla których wybrał i zastosował daną metodę w stosunku do danej transakcji.

5 Wymagania odnośnie dokumentacji cen transferowych

W odniesieniu do informacji wymaganych przez organy podatkowe od podatników, w celu udowodnienia, że działali oni zgodnie z zasadą ceny rynkowej oraz informacji, które dodatkowo mogą być wymagane przez organy podatkowe, zgodnie z ich uprawnieniami kontrolnymi, warto wskazać, co następuje:

  1. Nie zdefiniowano szczególnego typu dokumentacji. Jest to oczywiste ze względu na fakt, że w praktyce występują różne sytuacje gospodarcze i w związku z tym nie jest możliwe ujednolicenie elementów wymaganych w takiej dokumentacji. Z drugiej strony, umożliwia to podatnikom korzystanie ze wszelkich dokumentów, jeśli wspierają one oraz uzasadniają ich argumentację w stosunku do każdego z elementów wymaganych przepisami prawa podatkowego w stosunku do cen transferowych oraz pasują do danej sytuacji.
  2. Wymagana dokumentacja nie ogranicza się do listy dokumentów, ponieważ pod pewnymi warunkami i w niektórych sytuacjach dokumenty znajdujące się na liście mogą okazać się niewystarczające lub nie do zastosowania w stosunku do metody ustalania ceny w transakcjach międzynarodowych. Z tego powodu, lista dokumentów została utworzona z intencją stanowienia przewodnika dla podatników przygotowujących swoje dokumenty.
  3. Dokumentacja powinna nie tylko być równoczesna w stosunku do transakcji, ale powinna być także stworzona do dnia będącego datą wymagalności złożenia zeznania podatkowego. Od tego momentu, dokumentacja powinna być dostępna dla kontrolujących i przechowywana do czasu przedawnienia ewentualnych roszczeń, jakie mogła by powodować.

Aby zostać zaakceptowaną na potrzeby dowodowe, dokumentacja musi spełnić wszystkie formalne i aktualne wymagania, takie jak np. używanie w niej języka hiszpańskiego czy tłumaczenie poszczególnych dokumentów źródłowych przez certyfikowanego tłumacza.

W tym celu, dane, które podatnik powinien włączyć do dokumentacji i które są niezbędne organom podatkowym do przeprowadzenia rewizji lub zastosowania jednej w metod wyznaczania cen transferowych, są następujące:

  • Dane i informacje podatnika dotyczące pełnionych przez niego funkcji i podejmowanych działań (np. produkcja, badania i rozwój, marketing, sprzedaż i dystrybucja, wysyłka,  utrzymywanie zapasów, instalacja, serwis posprzedażowy, administracja, księgowość, obsługa prawna, kadry, IT, zarządzanie finansami),
  • Kompletne informacje na temat zagranicznego podmiotu powiązanego oraz dokumentacja, jeśli taka istnieje, wskazująca na charakter badanej transakcji. Jest to istotne, ponieważ dokumentacja dotycząca zagranicznych podmiotów powiązanych powinna istnieć, nawet jeśli nie dojdzie do skutku żadna transakcja z takim podmiotem. Oznacza to także, że w takim przypadku nie będzie konieczne spełnianie wymogów informacyjnych w zakresie cen transferowych, choć podatnik będzie zobowiązany do udokumentowania swoich relacji w stosunku do podmiotów powiązanych. Takie informacje powinny być dostępne dla badania przez organy podatkowe.
  • W przypadku przedsiębiorstw wielonarodowych wymagana jest dokumentacja wskazująca: działania prowadzone przez każdy z podmiotów wchodzących w jego skład, transakcje dokonywane między nimi oraz inne aspekty. Konieczne jest, aby pamiętać, że udzielanie informacji i wspieranie dokumentacji dotyczy wszystkich członków grupy, nawet tych, z którymi żadne transakcje nie zostały przeprowadzone.
  • Dodatkowo wymagane są następujące informacje:
  1. opis przeprowadzonych z podmiotami powiązanymi transakcji, jej kwota oraz zastosowana waluta,
  2. skonsolidowane sprawozdanie finansowe, jeśli ma zastosowanie do zagadnienie cen transferowych,
  3. umowy i porozumienia wykonywane przez strony transakcji,
  4. informacje na temat sytuacji finansowej podatnika, otoczenia konkurencyjnego oraz rynku, na którym działa, strategii handlowej oraz struktury kosztów.
  • Informacje oraz dokumenty wspierające zastosowaną procedurę cen transferowych.
6 Szczególne procedury kontroli (audytu) cen transferowych lub szczególne kary w zakresie stosowania cen transferowych

Argentyńskie ustawodawstwo nie wprowadziło żadnych specjalnych procedur badania i weryfikacji cen transferowych.

Jednakże w związku z istniejącymi karami za manipulacje w zakresie cen transferowych oraz w odniesieniu do istniejącego obowiązku dokumentacyjnego,  procedury podatkowe zawierają kilka przepisów, które mogą być stosowane w tym sensie.

Tak więc, tylko po wejściu w życie ustawy nr 25.795 (która została opublikowana w Dzienniku Ustaw w dniu 17 listopada 2003 roku i która zmieniała procedury podatkowe) argentyńskie przepisy zyskały szczególne przepisy dotyczące kar nakładanych w odniesieniu do niezgodności z przepisami dotyczącymi międzynarodowych transakcji, a dodano je w oparciu o praktyczne doświadczenia krajowych organów podatkowych.

System kar w tym zakresie jest następujący:

  • Kara automatyczna – nakładana bez uprzedniego powiadomienia, z powodu niespełnienia obowiązku złożenia zeznania podatkowego we wskazanym terminie:
  1. W stosunku do informacyjnych uzupełniających zeznań dotyczących transakcji eksportu i importu przeprowadzanych przez przedsiębiorstwa niezależne kary wynoszą: 1.500 peso argentyńskich (ok. 316 USD) dla osób fizycznych i 9.000 peso argentyńskich (ok. 1.895 USD) dla korporacji.
  2. W stosunku do informacyjnych uzupełniających zeznań dotyczących transakcji realizowanych z zagranicznymi podmiotami kary wynoszą (oprócz powyższych): 10.000 peso argentyńskich (ok. 2.105 USD) dla osób fizycznych oraz 20.000 peso argentyńskich (ok. 4.210 USD) dla korporacji.
  • Kara za niezgodność z przepisami ustanawiającymi lub wymagającymi spełnienia obowiązków formalnych w zakresie oceny zobowiązań podatkowych, oraz sprawdzenia i zbadania przestrzegania ich przez podatników.
  1. kary wynoszą od 150 (ok. 32 USD) do 2.500 peso argentyńskich (ok. 526 USD)
  2. w następujących przypadkach, wysokość kar może być wyższa i wynosić od 150 (ok. 32 USD) do 45.000 (ok. 9.474 USD) peso argentyńskich:

a) Opór wobec kontroli (powtarzający się brak odpowiedzi na wnioski składane przez organy podatkowe),

b) Nieprzechowywanie dokumentów ewidencjonujących ceny używane w transakcjach międzynarodowych,

c) Niedostarczenie danych I informacji wymaganych na potrzeby kontroli transakcji międzynarodowych.

  • Niezłożenie informacyjnych zeznań dotyczących międzynarodowych transakcji oraz zeznań zawierających informacje na temat samego podatnika lub na temat osób trzecich na wniosek organu podatkowego. Kara w wysokości od 500 peso argentyńskich (ok. 105 USD) do 45.000 peso argentyńskich (ok. 9.474 USD). Kara ta jest dodatkowa w stosunku do tych opisanych powyżej a jej wysokość zależy od status podatnika i wagi popełnionego przez niego naruszenia przepisów.
  • Podatnicy o wyższych dochodach: Kiedy roczny dochód podatnika wynosi 10.000.000 peso argentyńskich (ok. 2.105.263 USD) lub więcej, kara nałożona za nieprzestrzeganie poprzedniego punktu wynosi od dwu- do dziesięciokrotności kwoty maksymalnej kary (45.000 peso argentyńskich lub ok. 9.474 USD) i jest ona dodawana do kary obliczonej w standardowy sposób.
  •  Niezapłacenie podatku
  1. Ogólnie: od 50% do 100% niezapłaconego podatku, wstrzymanego lub zgromadzonego,
  2. Transakcje międzynarodowe: od jedno- do czterokrotności podatku niezapłaconego lub wstrzymanego.
7 Istotne przepisy w zakresie umów dotyczą­cych ustalania cen transfero­wych (uprzed­nich porozu­mień cenowych)  W Argentynie nie istnieją przepisy prawne pozwalające podatnikom przystąpić do uprzedniego porozumienia cenowego.
8 Linki do odpowiednich stron rządowych

Ministerstwo Ekonomii i Finansów Publicznych: www.mecon.gov.ar

Urząd Federalny ds. dochodów publicznych: www.afip.gov.ar

9 Inne istotne informacje  Brak.

 

  Legenda:

1. Przepisy prawa krajowego odnoszące się do zasady ceny rynkowej.
2. Odniesienia do OECD Transfer Pricing Guidelines for Multinational Enterprises and Tax Administrations w prawie krajowym.
3. Prawodawstwo lub przepisy krajowe zawierające definicję podmiotów lub przedsiębiorstw powiązanych.
4. Odpowiednie przepisy prawne lub regulacje zawierające wytyczne dotyczące metod ustalania cen transferowych, w tym kolejność ich stosowania, jeśli taka występuje.
5. Przepisy krajowe, jeśli takowe istnieją, odnoszące się do wymogów w zakresie dokumentowania cen transferowych.
6. Przepisy krajowe, jeśli takowe istnieją, dotyczące szczególnych procedur kontroli cen transferowych lub szczególnych kar w zakresie ich stosowania.
7. Przepisy krajowe, jeśli takowe istnieją, w zakresie uprzednich porozumień cenowych.
8. Adresy stron internetowych właściwych organów odpowiedzialnych za politykę cen transferowych i jej prowadzenie oraz za umowy dotyczące uprzednich porozumień cenowych.
9. Inne istotne informacje, na przykład dane pochodzące z przeglądów merytorycznych lub przepisy dotyczące cen transferowych będące aktualnie w przygotowaniu.

Opracowano na podstawie następującego materiału, stan na dzień 22 listopada 2012 roku, tłumaczenie własne: Anna Jarecka.

© DMS TAX Sp. z o.o. 2014

Właściwe wsparcie
dla Twojego biznesu

Świadczymy usługi z zakresu:

 Zobacz >>

Masz kontrolę cen transferowych? Skorzystaj
z pomocy ekspertów DMS TAX.

Skontaktuj się z nami:

Kontrola cen

lub zadzwoń:
+48 71 79 25 991